Kijkspektakel op EK/WJK-finales in Ermelo

Foto © Therry da Silva

ERMELO – Stampvolle tribunes met sportliefhebbers uit de hele wereld, een compleet mediacircus van livestream tot een legertje paparazzi en social media influencers en heel veel kijkspektakel aan acrobatiek op een galopperend paard door solo dames en heren, duo’s (pas de deux) en teams. Het dubbeltoernooi voltige in ons land – EK voor senioren en WK voor junioren –, van 24 tot en met 28 juli 2019 gehouden in het Nationaal Hippisch Centrum van de KNHS in Ermelo, werd op de laatste twee dagen in een geweldige sfeer beklonken door vrije küren in de verschillende finalewedstrijden, de één nog spannender dan de ander.

Na de eerste drie tropisch warme dagen had Nederland van de acht troeven nog drie ijzers in het vuur: het nationaal juniorenteam, senior Carola Sneekes en het senior Team Roy Rogers, bestaande uit voltigeurs Carola Sneekes, Esther Sneekes, Sofie van der Laan, Roxanne Ruigrok, Dianne Termeulen en Renske van Schaik, het paard Rubin Royal 20 en longeur Cynthia Danvers Inspirerend om ze tussen de beste ter wereld c.q. van Europa in actie te zien op de finales van zo’n belangrijk titeltoernooi. In de felle strijd om de medailles bleken ze zich niet te kunnen mengen, maar het is altijd mooi om de passie en overgave te zien waarmee deze ‘Oranje-ruiters’ zich inzetten om het beste te geven. Voor eigen publiek is dat extra speciaal en ze straalden dan ook, al was het voor velen van hen ook extra emotioneel omdat dit toernooi een nieuw tijdperk inluidt.

Duitsland oppermachtig op WJK

Op zaterdag waren de WK-finales voor de junioren. Bij de junioren in de ‘Pas de Deux’ trokken Ronja Kahler en Julian Kogl uit Duitsland op het paard Daytona, gelongeerd door Lars Hansen, aan het langste end (eindscore: 8,703). Met een voorsprong van meer dan een halve punt op nummers twee en drie, het duo Anja Schneider en Louisa Ryf uit Zwitserland en de landgenoten Anna Low en Fabian Pentrop. In deze sport een groot verschil. De Duitse bronzen medaillisten: “Het kwam mooi samen. We hadden er eerst niet op gerekend om erbij te zijn, dan is het heerlijk om derde te worden.”

Een heel spannende finale was die bij de categorie junior dames individueel, waar het Mona Pavetic lukte, op het paard Eyecatcher, gelongeerd door Alexandra Knauf, met 8,402 punten beslag te leggen op de tweede wereldtitel voor Duitsland. Het verschil met de nummers twee, en drie, Danielle Burgi en Samira Garius uit Zwitserland, was respectievelijk nipt 0,02 en 0,242 punten. Burgi die voor de laatste ronde nog leidde kwam met de punten voor haar laatste kür twee minuscuul honderdste puntjes tekort en was in tranen: “Ik weet niet of het tranen van verdriet of blijdschap zijn, want ik heb zo goed gereden!...”

Tranen van verdriet en blijdschap

Bij de junior heren was de derde wereldtitel van de dag ook voor onze oosterburen: Jannik Liersch op het paard Elegante 42, gelongeerd door Alexander Hartl, wist met een voorsprong van 0,155 punt de aanval uit Zwitserland af te slaan. Dat het paard Acardi van de Kapel – gelongeerd door de even ontroostbare Monika Winkler-Bischofberger – in de laatste minuut van de finale-kür plots bleef staan, deed de daarvoor nog leidende Sven Ris definitief de das om. Ondanks de hevige concurrentiestrijd tussen de twee landen, gaf Liersch het goede sportieve voorbeeld door echt de tijd te nemen de Zwitser te troosten. Liersch: “Ik ben natuurlijk blij maar vooral verrast. Ik had het geluk dat ik geen problemen had.”

Bij de junior teams was er al dagen een grote verrassing in wording die op de laatste dag ook doorgezet kon worden. Jong Team U.S.A. op het paard ‘Feel the Beat’, gelongeerd door Christina Ender, wist de Zwitserse formatie op het paard Shamal 6, gelongeerd door Simone Aebi, van het erepodium af te houden. Door in de allerlaatste ronde toch wat in te boeten op het Oostenrijkse team op het paard Don Rudi, gelongeerd door Martina Seyrling, werd het geen zilver maar moest het Amerikaanse team zich met het brons tevreden stellen. Hoe dan ook een grote triomf tussen het Europese toptalent. Jennifer Arntsen, equipemanager van de VS tegenover GymPOWER: “I am extremely proud of our squad. They worked so hard all season and we had a very competitive year in the United States, so these athletes definitely deserve the bronze medal. These vaulters have been together for a very long time, they grew up as a squad together and have an amazing bond. They are amazing performers.

Nederlands team in WJK-finale

De wereldtitel bij de juniorenteams ging naar Duitsland op het paard Smart 11, gelongeerd door Pauline Riedl, die met een magistrale finalekür het Oostenrijkse team voorbij streefden. De voorsprong was 0,068 punt. In deze categorie werd de eerste Nederlandse finalist van dit toernooi, het nationaal juniorenteam op het paard Buick Hill, gelongeerd door Nicky Heyboer,  uiteindelijk zevende en wist met een sterke finalekür knap vier landenteams achter zich te houden: Slowakije, Denemarken, Finland en Groot-Brittannië.

Het Nederlandse juniorenteam, bestaande uit Anouk Bangamu Arachchige, Dorien Luteijn, Geertje van der Meer, Lut Oltmans, Naomi Ruitenbeek, Emma Veggelers, Quin Wonneberg en reserve Ilonka van Dam, had een goede laatste dag en werd zevende. Het team vond het WJK een prachtig evenement. Met GymPOWER deelden de voltigeurs van het Jong Oranjeteam achteraf hun ervaring en beleving: “Lot is in onze act waarin we om de elementen heen dansen een beetje het ijs en Anouk de zon. Er was een beetje veel Anouk op deze WK. De wedstrijd ging goed. We hadden een mooie uitlsag, mooie afsprongen, ook wat foutjes, maar die hebben we verbeterd in de finale. Ook de turntrainingen, een stuk of vijf deze winter, hebben zeker geholpen.”

Geen WK-finales, wel tevredenheid

Het talentvolle Finse team op het paard Zidane B, gelongeerd door Ingrid Lammers en ondersteund door Meta Jans van voltigevereniging De Wittegheit uit Odiliapeel, wat hun kür ook een Hollands tintje gaf. In gesprek na de wedstrijd met GymPOWER benadrukte het team die verbondenheid aangenaam te hebben ervaren: ”We zijn vooral blij met de plicht, ons PB, maar ook de laatste kür ging wel goed. Het was geweldig om hier te zijn en ons land hier te kunnen vertegenwoordigen, met de samenwerking met Nederland en het Nederlandse publiek.”

De twee Nederlandse junioren Charlotte Seidel en Renske van Schaik die zich gekwalificeerd hadden voor dit WK in eigen land haalden de finale niet. Wel waren ze tevreden met hun optreden. Seidel, erg dichtbij: “Het is balen dat ik nét niet in de finale zit. Maar ik heb goed gepresteerd, dus ik ben heel tevreden. Ik heb genoten, dus dan maakt het niet meer zo uit of ik de finale kon rijden.”

Van Schaik, een dag later wel in de EK-finale met het Nederlandse senior team: “Het ging goed, ik ben wel tevreden. Vooral de plicht ging heel goed. Het was strak en ik zat er lekker in. Mijn vrije kür was als ‘Superwoman’ een feest om te doen.” De Nederlandse juniorenkampioene Lotte Geelhoed, die een kans maakte op een finale op dit WK, had de grote pech zich vooraf te moeten afmelden vanwege een handblessure.

EK-finales senioren op laatste dag

Op zondag waren de EK-finales voor senioren. Het werd bij de meeste categorieën een vreemde dag voor de Duitse supporters die in grote getale aanwezig waren in Ermelo en een dag eerder een top-WK-finaledag hadden beleefd met . In de finale voor senior solo heren pakte de Fransman Lambert Leclezio op het paard Aroc, gelongeerd door Corinne Bosshard, nog onaantastbaar de eerste Europese titel met een fenomenale kür, een recordscore en 0,156 punt voorsprong voor drie Duitse concurrenten.

Bij de senior solo dames individueel zorgde Katharina Luschin uit Oostenrijk op het paard Fairytale 6, gelongeerd door Maria Lehrmann voor een tweede Duitse teleurstelling door de aanval van de Duitse Janika Derks in de laatste vrije kür  (8,636) te pareren en de Europese titel te grijpen met 8,827 punten. Luschin’s gevoel na de wedstrijd: “Opluchting! Ik realiseer het me nauwelijks, misschien na de kür van het team. Dit is echt het hoogtepunt van het seizoen. Er waren veel toernooien dit jaar die al heel goed gingen, maar dat dít toernooi zo goed zou gaan, had ik niet durven hopen.”

Carola Sneekes namens Nederland

Nederland kent een aantal grote namen in de voltige voor wie er nationaal en internationaal groot respect is. Dat zich drie senior solisten individueel voor dit EK in eigen land kwalificeerden naast het seniorenteam, wil wel wat zeggen. In de finale stond Carola Sneekes namens Nederland in haar voorlopig laatste wedstrijd – ze moet onder het mes voor een operatie aan haar schouder -, waarbij ze op het paard Safari H, gelongeerd door moeder Marjo Sneekes, twaalfde werd met een prima kür voor 7,538 punten. Voor voltigeur en longeur was het dan ook een emotioneel moment ‘na voorlopig de laatste keer ‘Nights in white satin’. Ze kregen staande in de ‘kiss & cry corner’, wachtende op de score, een dik applaus van de meelevende supporters. Na de wedstrijd deelden ze beiden hun ervaring en beleving met GymPOWER. Het voelt nog niet als een afsluiting van haar roemrijke sportcarrière.

Carola Sneekes: “Het ging over het algemeen beter dan de rest van het seizoen, maar ik heb gister en vandaag fouten gemaakt met de opsprong die ik eigenlijk normaal niet maak. De rest van de kür kon eigenlijk niet beter. Ik vind het belangrijkste dat ik de ring uit kom met een fijn gevoel. Natuurlijk ben ik blij dat ik in de finale stond en ook nog elfde in de eerste ronde was meer dan verwacht, maar met mijn schouder waren er bij de technische test twee elementen die echt niet gaan. Het was nu mijn laatste wedstrijd. Aan het eind was ik in tranen omdat ik niet verwacht dat ik na mijn operatie terug kan komen. Maar ik ben er zeker niet klaar voor om de sport vaarwel te zeggen. Over een jaar kijken we wel. Misschien kom ik terug, zeer waarschijnlijk niet maar wat heb ik genoten op safari.”

Claire de Ridder en Annebeth Kubbe

Het kan verkeren in de voltige. In de aanloop naar dit EK had Nederlands kampioene Claire de Ridder, – geafficheerd op de FEI-promotie voor het toernooi in eigen land- internationaal goede prestaties neergezet en de verwachtingen waren dan ook dat ze de finale kon halen. Dat lukte echter niet, maar ondanks de gemengde gevoelens van deze gemiste kans stond ze de pers gewoon te woord: “Met de vrije kür had ik juist weer een goed gevoel. Ik had de knop kunnen omzetten: voltigeren met plezier en voor het gevoel en niet voor de punten. Toen ik echter in het begin op de hals van Pasca landde, helemaal niet zwaar, was hij van slag. Ik weet dat ik veel beter kan. Het is jammer dat dat hier niet uitkomt. Met opwarmen zo goed en dan in de ring niet doorgezet. Dat mensen dan toch zeggen ‘het zag er mooi uit’, doet dan wel goed.” 

In haar eerste jaar als senior was het EK halen was voor Annebeth Kubbe, die naar Denemarken is gegaan om bij toptrainer Lasse Kristensen te trainen om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen in haar sport, nog geen doel: “Het doel was een goede technische test neerzetten. Die bleek steeds prima te gaan. We hadden dit seizoen ook goede wedstrijden, zoals zevende op het CVI in België. Ik haalde daarmee de kwalificatiepunten voor het EK. Doel was hier dus geen finaleplek halen, want de EK zelf was niet eens het doel. Na de plicht [de eerste oefening-RedGP] stonden we veertiende, genoeg voor een finaleplek en de vrije kür ging ook heel goed… totdat ik er af viel. Ik sprong hoog en landde opde rechterkant van ‘French Kiss’. Zeventiende en op twee plekken na net niet in de finale!

Toch nog Europese titel voor Duitsland

In de categorie Pas de Deux haalde Duitsland haar gram met goud en zilver. De Europese titel ging naar het ongenaakbare duo Chiara Congia en Justin van Gerven op het paard Picardo 13, gelongeerd door Alexandra Knauf, met een eindscore van 8,943 punten. Jannika Derks van het zilveren duo, ook tweede individueel: “We moeten verder doorgroeien. We hadden zeker goede momenten, maar niet alles ging zoals het moest. Wel gelukkig.” De spannendste titelstrijd, die van de senior teams, werd bewaard voor het laatst. Het team van Oostenrijk op het paard Alessio l’Amabile, gelongeerd door Maria Lehrmann, zette alles op alles en kreeg 9,000 punten voor hun laatste vrije kür op een toepasselijke mix van ‘The Greatest Showman’.

Het team sleepte daarmee het goud uit het vuur met een eindscore van 8,533 punten. Het Duitse team behaalde voor haar laatste vrije kür, een vurige flamenco, liefst 9,059 punten maar dat bleek net niet genoeg. Het team werd tweede met 8,520 punten als eindscore. Een verschil van 0,012 punt. Het stoere Franse team meldde zich triomfantelijk voor het erepodium, maar kwam wat tekort om meer naar huis te nemen dan het brons. De winnaars waren euforisch en ongekend blij: ”Van een gevoel tot 10 een 100! Deze titel komt 10 jaar na de eerste winst bij de Oostenrijkse senior squad. Hoe bijzonder is dat. Het was echt ‘The greatest Show’.” Jans had als Nederlands teamexpert ook genoten van de nieuwe Europese kampioen uit Oostenrijk: “Het zijn prachtige winnaars. Duitsland redde het niet doordat ze minder synchroon waren met het paard.

Statement over plastic Team Roy Rogers

Team Roy Rogers kwam namens Nederland bij één van de laatste optredens in deze samenstelling met een nieuw thema: ‘No plastic pollution’. Longeur Danvers deelde met GymPOWER de beleving en ervaringen van het team: ”Op de laatste dag ging het iets minder maar verder is het allemaal top gelopen. Goede rondes en in de Nations Cup, eigenlijk de belangrijkste ronde voor ons, waren we mooi zevende. We hebben een kür met veel risico, als je er dan lekker in zit en het gaat goed heb je die extra bonus en met meer foutjes heb je wat meer aftrek.”

Met 7,4 punten totaal hebben we nooit zo hoog gehaald sinds het vorige EK in Obersdorf, legde Danvers uit. Dat is bijzonder, want de tijd is aangebroken om een nieuwe fase in te gaan met dit team. “We beseften dat dit jaar voor dit team in deze samenstelling het laatste was en we besloten daarom: ‘we maken een kür waarin iedereen kan doen wat ie leuk vindt en achter staat.” Al met al een waardige afsluiting voor Carola Sneekes, Roxanne Ruigrok en anderen in het team die over afscheid nemen nadenken. Roxanne Ruigrok: ”Zoveel mooie herinneringen samen!” 

 

Al met al een EK en WJK van hoog niveau waar de toeschouwers zeker waar voor hun geld kregen. Zoals je bij de internationale toppers al ziet is er veel verwantschap met de acrogymnastiek en kan deze sport zeker profiteren van samenwerking met andere gymnastische disciplines. Met het imago en de bekendheid komt het wel goed volgens de paardensport-vlogster Feline de Jonge @FelineHoi: “Ik vond het superleuk om hier te zijn. De sfeer is geweldig, ik kreeg een beetje ‘Eurovisiesongfestival’-gevoel. Al die vlaggetjes overal en iedereen die aandacht voor elkaar heeft. Veel meer dan bij dressuur en springen. Vlog 200 is voor mij een mijlpaal, dus ik ben blij dat ik die hier mocht doen.”  Bondscoach Diana van Klaveren zei het mooi: “Er is veel aansluitend talent in Nederland. Daar gaan we nog veel plezier aan beleven.” Een fervente voltige-volger en bezoeker van het EK & WJK in Ermelo maakte het af: “Het was een mooie competitie hier in eigen land, van opening tot finale; ook al werd het soms wat heet onder de voeten.

Meer uit de GymPOWER-interviews in GymPOWER Sportmagazine. Daarin vertelt Carola Sneekes meer over het bijzondere gevoel van de voorlopig laatste kür, Claire de Ridder over haar thema ‘Malaika’ en het idee achter de trainingen die ze met Charlotte Seidel doet. Annebeth Kubbe staat stil bij de overgang van junior en senior en hoe de aanpak onder trainer Lasse Kristensen haar sportcarrière stimuleert. Daarnaast komen de twee Teams en de WJK-gangers Charlotte Seidel en Renske van Schaik aan bod. Maar ook Lotte Geelhoed en Arthur Seidel worden niet vergeten en krijgen de aandacht naast ontboezemingen van Lambert Leclezio en de equipemanager van de V.S.

Muziek en beelden in nieuwsreportages GymPOWER

De nieuwsreportage van GymPOWER de EK en WJK voltige 2019 in Ermelo is gemaakt onder persaccreditatie door de internationale hippische sportfederatie FEI en is te bekijken op het YouTube-kanaal van de Sportredactie van GymPOWER via de link bovenaan dit artikel. Let op: In deze video is via YouTube copyrightvrije muziek verwerkt in plaats van de originele muziek van de oefeningen, om te voorkomen dat de nieuwsreportage c.q. het beeldverslag van GymPOWER wordt verwijderd of zonder geluid wordt vertoond. De gebruikte muziek is uit respect voor voltigeteams met zorg uitgezocht om te matchen met de bewegingen op de beelden.

Op beelden, interviews en tekst in de verslagen en nieuwsreportages van GymPOWER berusten auteursrechten en copyright en daarom kunnen deze niet zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Sportredactie van GymPOWER, in overleg met auteursrechthebbenden, elders dan op de media van GymPOWER gepubliceerd worden. Alle rechten worden voorbehouden. Voor beelden gemaakt onder persaccreditatie geldt de (ruimere) AVG-regels in het kader van persvrijheid. Wie geportretteerd is op de op GymPOWER gepubliceerde beelden en daar een vraag over heeft, kan contact met de Sportredactie van GymPOWER opnemen via het contactformulier op deze website.

Credits artikel en (beeld)verslag onder persaccreditatie van © GymPOWER | Credits tekst en fotografie © Therry da Silva | Credits interviews en edit © Casper Beijn | Credits gebruikte muziek © Movavi en via © YouTube: ‘Tango mango’ © Quincas Moreira; ‘Realization’ © Hanu Dixit

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.