Niki Wories toont nu al coachingpower

Niki Wories toont nu al coachingpower

UTRECHT – De datum van 24 juni 2020 komt ras naderbij, waarop de Nederlandse regering zal aankondigen of er definitief groen licht komt dat er vanaf 1 juli 2020 onder strikte voorwaarden binnen gesport mag worden. Er wordt reikhalzend uitgekeken naar dat moment en in de tussentijd is er hard gewerkt achter de schermen bij de vele bonden die binnensport faciliteren. Ze konden bijdragen met hun specifieke know-how en uitgangspunten aan het inmiddels goedgekeurde sportprotocol dat de NOC*NSF heeft opgesteld. Sporten met een extra obstakel zoals het kunstrijden op ijs en in de kou moesten geduld betrachten en hun beurt afwachten. Wel is er alvast een oplossing gevonden voor sporters tot 18 jaar met een talentenstatus, die dringend aan echte trainingen toe zijn om zich voor te bereiden op het nieuwe seizoen. Continu blijven oefenen baart nou eenmaal artistieke behendigheid op de lange termijn, die nodig is om de Olympische Spelen te kunnen bereiken. Sinds 15 juni 2020 kunnen jonge kunstrijd(st)ers van de Nationale Trainingsselectie en de VTO’s door bemiddeling van de KNSB trainen op de ijsbanen van Leuven en Mechelen in België.

GymPOWER had de eer om midden in de Corona-crisis met één van de boegbeelden van de Nederlandse (schaats)sportwereld te spreken: Niki Wories, vorig jaar opgenomen in de NOS Sport & KNSB Wintersquad en genomineerd voor de GymPOWER Sports & Media Awards 2019 voor Sportpersoonlijkheid van het jaar. In februari tijdens de Challenge Cup & NK 2020 wist ze op grootse wijze voor de zesde keer beslag te leggen op de nationale titel èn op het enige Nederlandse WK-ticket bij de senior dames. De wereldtitelstrijd van dit jaar stond gepland van 16 tot 22 maart 2020, nota bene in haar ‘tweede huis’, in Montréal, Canada, waar ze al een paar jaar woont en traint. De COVID19-pandemie sloeg uitgerekend vlak voor het toernooi toe, dat als één van de laatste werd uitgesteld. Na lang wikken en wegen besloot de internationale schaatsfederatie ISU begin april uiteindelijk het WK helemaal af te gelasten, omdat het niet haalbaar was om het eind van dit jaar te plannen rekening houdend met de trainingsschema’s en het wedstrijdprogramma per land in de aanloop naar het WK c.q. Olympisch kwalificatietoernooi begin 2021. Ze keerde terug naar Nederland waar ze de quarantainetijd met haar familie uitzat, zonder te kunnen trainen omdat alle ijsbanen in Nederland gesloten werden en bleven tot nu toe. De 24-jarige topsportster richtte zich op andere dingen om zelf verder te blijven groeien maar ook bij te dragen om het kunstrijden in Nederland naar een hoger level te brengen. Met de daarbij passende topsportmentaliteit, sportpassie, veerkracht en weerbaarheid.

Met GymPOWER deelde ze in een bijzonder interview haar beleving, ervaring en inzichten. Na jaren een eenzame strijd gevoerd te hebben op het Nederlandse ijs, ziet ze zich nu omringd door een steeds groter wordende groep talentvolle en gedreven kunstrijders in elke leeftijdscategorie. Wories beseft dat kunnen doortrainen op het ijs op dit moment cruciaal is voor ze allemaal, voor de gestage progressie van deze generatie en de aansluiting van de volgende. Doch juist door de quarantaine die iedereen op zichzelf terug wierp, drong meer dan ooit tot haar door dat ook in deze individuele tak van de kunstschaatssport je alleen samen, in een team, veel verder komt. Om die redenen zet ze zich in om haar kennis en inzichten te delen en door te geven aan mede-sporters, trainers/coaches, juryleden en clubs, zodat iedereen sterker uit deze crisistijd kan komen door slim gebruik te maken van de mogelijkheden die er wel zijn. Ten tijde van crisis is leiderschap in elke sport geboden. In het kunstrijden is die handschoen ook opgepakt door velen. Wories doet een duit in het zakje.

Hoe was het voor jou om terug te keren?

“Het gaat goed met me, ik maak er het beste van. Ik ben hier en niet in Canada. In de eerste plaats omdat ik het liefst bij mijn familie wil zijn en verder als ik niet schaats heb ik niet heel veel te zoeken in Canada, daarom was het terug naar huis. Het was makkelijker om van daar naar Nederland te komen, dan andersom. Ik wist dat ik als ik nu weg zou gaan ik niet meer terug kon komen, dus dat is nog wel een dingetje. In het begin wisten we allemaal helemaal niet hoe lang het ging duren en hoorde je heel veel verschillende verhalen. Dus het was wel even uitzoeken of het beter was om daar te blijven of niet, uiteindelijk besloot ik toch om hier weer heen te komen.”

Sterk om er zo in te kunnen staan nu!

“De laatste paar jaar moest ik sowieso die instelling hebben. Anders  kwam er allemaal helemaal niks van. Dus voor mij is het niets nieuws. Ik heb de laatste drie jaar niet op mijn niveau getraind wegens blessures en nu vanwege dit, dus het lijkt wel traditie. Het verschil is dat iedereen er nu mee zit. Daar kan ik me nog een beetje in vinden. Ik ben in elk geval niet de enige. Michel Tsiba en ik hadden voor het NK niet moeten wedden om de WK-limiet te rijden, maar om echt op het WK te kunnen staan! Het is natuurlijk heel zonde dat het WK niet door ging, maar we snappen het. We gaan niet bij de pakken neerzitten, ik heb leuke projecten waar ik mee bezig ben.”

Je initiatief kwam op het juiste moment…

“Mijn coach [de Canadees Ian Connolly-RedGP] en ik hadden al voor dit alles besloten om naar Nederland te komen om seminars te geven aan kunstrijd(st)ers in Nederland, want het is nodig dat het kunstschaatsen hier in Nederland verder omhoog gaat. We zitten al in een groei en daar wil ik ook graag mijn steentje aan bijdragen. Een seminar geven zoals we in gedachten hadden ging echter niet vanwege de Corona-situatie waar we in zitten en toen dacht ik ‘Waarom doen we het niet online?’ Het werd een online seminar waarbij coaches, die elk jaar hun punten moeten halen voor hun coach-status, ook hier punten konden halen. Het is officieel door de KNSB goedgekeurd. Dus het is heel leuk dat atleten én coaches toch zo met hun sport bezig kunnen zijn. Het seminar is twee keer per week, een hele maand lang en het gaat goed tot dusver. Het lijkt erop of ze het naar hun zin hebben. De eerste les was een introductie waarin we in het algemeen bespraken waarom het belangrijk is dat het kunstrijden een boost blijft krijgen, de tweede ging over sprongtechniek en de derde over visualisatie. Over dat je voordat je het ijs op gaat je je oefening voorstelt bijvoorbeeld, dat soort dingen. Zoals ook: hoe je tijdens een periode als deze nog steeds het gevoel kan hebben dat je op het ijs staat en dat je daarvoor niet per se het ijs nodig hebt.”

Is je initiatief anders dan die die er al zijn hier?

De KNSB heeft de verantwoording over meerdere disciplines, de SKN [Joan Haanappel Stichting Kunstrijden Nederland-RedGP] kan zich puur richten op het kunstrijden. Het is een feit dat het hardrijden op de schaats het heel goed doet in Nederland, al jaren zijn we hier erg goed in. Het is logisch dat het hardrijden bij de KNSB daarom een belangrijk agendapunt is. Maar ik ken zeker een aantal mensen bij de KNSB die ook hard aan het strijden zijn voor het kunstschaatsen. De positie van onze sport is ook de laatste jaren heel erg verbeterd. Ook de SKN doet veel voor het kunstschaatsen. Ik wilde mezelf er graag bijvoegen omdat ik denk dat ik veel te vertellen heb, omdat ik al jaren in het kunstschaatsen zit. Ik heb heel veel coaches gehad. Ik ben naar zoveel landen geweest, zoveel trainingskampen. Ik heb vijftien jaar internationaal gereden. Ik denk dat ik kinderen wel wat kan bijbrengen. Er is niet één manier. Niet één plek die het verzekert dat je het gaat bereiken. SKN en anderen helpen je een stap omhoog, maar het is niet het enige middel waarmee je het gaat bereiken. Dat moet uit jezelf komen. Daar wil ik, net als anderen, ook bij helpen. Ik ben geen stichting, maar geef wel een hulp.”

Ervaar je onderlinge solidariteit in je sport?

“Ik vind het mooi om te zien dat we bij het seminar echt van alle clubs deelname hebben. De laatste keer zaten er negentig mensen tegenover me, van over het hele land verspreid. Niet alleen van mijn club DDD [KRV De Drechtsteden Dordrecht -RedGP], maar alle clubs, ook van BKV [Bossche Kunstrijvereniging Den Bosch -RedGP], van het noorden, van het zuiden. Dus het is hartstikke leuk om te zien dat je iedereen een beetje bij elkaar brengt. Dat is inderdaad lastig in het kunstschaatsen, want het is geen teamsport. Het is altijd ieder voor zich geweest en dat zag je tot voorheen ook wel in de clubs terug, maar ik vind dat dat de laatste paar jaren echt minder is geworden. Dat we elkaar ook proberen te helpen. Ik ben begonnen in te zien dat het wel een solosport is, maar dat je het niet alleen kan. Er is een heel groot verschil tussen alleen op het ijs staan en dat alleen niet kunnen bereiken. Dat mag meer gezien worden, ook in het kunstschaatsen in Nederland. En ik denk dat dit op dit moment meer gebeurt. Samen staan we sterk ja!”

Hebben paren/groepen ook iets aan je kennis?

“Sterker nog, er zitten er zelfs ook een paar bij. Ik heb bijvoorbeeld een stukje waar ik sprongen uitleg, maar ik ben zelf ook iemand die heel veel waarde hecht aan het mentale vlak van het kunstschaatsen. Daar ben ik heel open in, ook heel duidelijk in. Bij het kunstschaatsen is techniek het ene, maar om dat goed uit te kunnen voeren moet je aan de andere kant mentaal heel sterk zijn. Als je dat niet bent, heeft de techniek ook geen zin. Dus de mentale kracht geeft de basis voor succes. Dat is voor iedereen zo. Niet eens alleen voor kunstschaatsers. Als je iets wilt bereiken, moet je mentaal sterk zijn. Want er gaan altijd dingen op je pad komen die niet leuk zijn, er gaan dingen op je pad komen waar je overheen moet stappen of waar je doorheen moet komen. Ben je mentaal sterk, dan lukt dat. Ben je dat niet, dan lukt dat niet. Dat is gewoon heel simpel. Je kunt heel veel over techniek spreken en weet ik het allemaal, maar als het mentaal niet goed zit, heeft dat totaal geen nut. Vandaar dat mijn seminars ook heel erg mentaal gericht zijn en wat naar mijn mening ook een puntje is in Nederland waar nooit heel erg de aandacht op werd gelegd. Het is niet per se iets Canadees, maar wel iets wat mijn Canadese coach me heel erg heeft geleerd. Dat zo lang je mentaal oké zit, het een keer goed komt. Dat was voor mij een hele nieuwe kijk op coaching en dat wil ik delen met Nederland. Want ik vind dat daar nog niet altijd genoeg aan gedaan wordt. Niet bij iedereen, maar over het algemeen.”

Hoe belangrijk is een goede eigen plek?

“Dat je op de juiste plek zit, is hét belangrijkste voor mij geweest. Ik spreek namens mijzelf: als je je coach niet vertrouwt, is het niet eens je plek. Het belangrijkste is dat je iemand hebt waarop je kunt bouwen. Dat moet je coach zijn, want je gaat door zoveel dingen heen samen met je coach… Als die band niet goed is maakt het niet uit waar je bent, dan komt er gewoon niet uit wat eruit kan komen. Heb je een sterke band, zoals ik op dit moment en al lang heb met mijn coach waarmee ik zoveel heb meegemaakt -hij kent mij volledig en hij luistert naar mij, heel belangrijk en ik luister naar hem- dan maakt het op zich niet eens meer uit waar je bent, zolang je dat ene stabiele gegeven hebt. Voor mij is de basis van mentaal goed in je vel zitten, een goede band met je coach. ‘Vertrouwen’ is het ‘main word’ daarbij. Je leeftijd maakt ook uit natuurlijk. Als je acht jaar bent, heb je andere ‘leads’ en weet ik het allemaal. Maar het vertrouwen moet er altijd zijn, dat is het enige dat nooit anders moet zijn. Vertrouwen moet er zijn vanaf dat je begint met schaatsen totdat je stopt. En daar tussenin moet een coach luisteren naar wat jij nodig hebt. Als jij acht jaar bent, heb je niet heel veel levenservaring nodig. Dan moet het vooral leuk zijn, dan moet het luchtig zijn. Maar als je ouder bent, ga je bijvoorbeeld als puber door dingen heen. En met een coach breng je bijna nog meer tijd mee door dan met je ouders. Dus een coach moet bijna een tweede ouder worden. Daarop moet je kunnen vertrouwen. Ik denk dat hoe meer vertrouwen er is tussen coach en sporter hoe beter.” 

Kunstrijdster Noa van Baren volgde met buurmeisje het online seminar van Niki Wories.

Wacht je niet met het delen van je kennis?

“Je ziet inderdaad heel vaak dat mensen pas hun ‘secrets’ willen uitgeven of onthullen, als ze stoppen. Ik heb die vraag ook gekregen ‘Waarom zou je die geheimen die je na zoveel jaar hebt gevonden nu in één keer delen met de mensen waartegen je straks nog moet gaan schaatsen?’ Ik heb toen al direct heel duidelijk gemaakt dat we ten eerste allemaal mens zijn. Als we elkaar niet gaan helpen, waar doen we het dan voor? En ten tweede, ik win liever van iemand die ik heb proberen te helpen en mijn tools heb gegeven waardoor ik iemand heb geholpen om door diepe dalen te gaan, dan als ik van iemand win waarvan ik weet dat diegene het heel moeilijk heeft en weet dat ik had kunnen helpen. Dus het is niet één persoon die het kunstschaatsen in Nederland omhoog kan brengen. Niet één persoon kan dat dragen. Dus door mijn kennis te verspreiden weet ik dat ik daar op z’n minst weer drie anderen mee kan helpen. Dat is voor mij al genoeg, want het stopt niet bij mij. Het moet verder gaan. Want als het stopt bij één persoon heb je er helemaal niets aan. Dus vandaar dat ik het wil delen. Ik vind het heel egoïstisch als ik het voor mezelf zou houden. Het moet verder gaan, dat is zeker zo op dit moment. Je ziet ook heel veel jongeren in Nederland die het echt goed aan het doen zijn. Maar dan heeft iemand wel eerst de weg vrij moeten maken. Bij de dames hebben Kyarha [van Tiel -RedGP] en ik dat nu gedaan, de weg een beetje vrij gemaakt, voor de nieuwe generatie. Bij een jurysport is dat zo, je moet je als land eerst bekender maken, op een gegeven moment komen de punten ook. Maar dan moet wel eerst de weg vrijgemaakt worden en als ik kan vertellen welke kant ze op moeten, zodat ze niet tegen vijftig deuren hoeven op te lopen, dan wil ik dat wel doen.”

Was je dan blij met Lenne van Gorp op het NK?

“Jazeker, het is heel mooi om te zien dat er een nieuw iemand vanuit de junioren naast on, Kyarha en ik, stond op dat NK-erepodium. Dat vind ik gewoon leuk, dat het dus echt groeit. We hebben altijd wel goede rijd(st)ers gehad, dat is het punt helemaal niet, maar het ging nooit verder…het brak nooit door. Dan was er een goed jaar en dan weer een gat van een paar jaar. Ik denk dat dat op dit moment minder is. Het gat is opgevuld. Ik loop nu echt wel een tijdje mee, Kyarha loopt al een tijdje mee, nu dus Lenne en hierna krijg je al Lindsay [van Zundert -RedGP]. Die namen komen nu allemaal omhoog. Daaronder zit weer een hele kom met vissen die ook allemaal talent hebben en die ook allemaal de potentie hebben om verder omhoog te klimmen. Dat is mooi om te zien, want het heeft een hele tijd min of meer stil gestaan. Nu gaat het niveau echt omhoog. Daar wil ik graag een deel van zijn. Ik wil daarbij helpen. Ik denk: ‘Een mens is zo goed als hij een ander kan helpen.’ Een mens is zo succesvol als hij een ander kan helpen. Dat is mijn motto op dit moment en dat is innerlijke kracht inderdaad. Wat heeft het voor zin als je heel veel dingen weet, maar het niet deelt. Dat heeft toch totaal geen zin? Wat heb je dan aan die kennis? Je hebt alleen wat aan die kennis als je er anderen mee kan helpen. Als je anderen helpt met wat je weet, help je ook jezelf vooruit.”

Als er geen ijs is om op te trainen, wat dan?

“Ik vind het te makkelijk om elke keer te blijven klagen over wel of geen ijs, over te weinig trainingsuren, over dit, over dat. Waar we echt naar moeten gaan zoeken is de kennis. En hoe vind je die kennis? Bij mensen die al door veel dingen zijn heen gegaan. En als ik zeg dat voor mij niet de training het verschil heeft gemaakt, maar het mentale vlak het verschil maakte, dan kunnen mensen daar naar luisteren. We kunnen met z’n allen blijven gillen ‘We moeten het ijs op, we moeten meer ijs!‘ maar als dat er niet is, is het er gewoon niet, klaar. Dan moet je iets anders gaan verzinnen. Als er niet meer ijs is, moet je het doen met wat je hebt. Als er niet meer tijd is, ook. Ik heb vorig jaar heel weinig kunnen trainen omdat ik geblesseerd was. Als ik zou zijn gaan huilen ‘Ik moet meer trainen, ik moet meer trainen!’, dan was ik toch niet verder gekomen. Als je in plaats daarvan gaat werken aan dingen die je wel kunt doen, komt dat andere ook vanzelf weer. Je vindt gewoon een weg. Het is vervelend om te blijven klagen over hetzelfde, als je er geen verandering in kan brengen. Dan ga je toch op een gegeven moment iets anders zoeken wat je wel kan doen. Anders is het toch alleen maar energieverspilling. Energie die je in andere dingen kunt stoppen. In deze situatie zou ik ook kunnen gaan gillen, omdat we niet het ijs op kunnen. In plaats daarvan gaf ik een seminar en stond ik voor negentig mensen te praten. In de fysiotherapiepraktijk van mijn zus Katja, Topvorm Fysiotherapie in Almere. Ook al is er geen ijs: zoveel kunnen wij nu wel samen, zonder ijs!”

Hoe steekhoudend is ‘Samen staan we sterk’?

“Ik hoop natuurlijk net als iedereen wel dat we weer snel het ijs op mogen. Ik vind de actie heel mooi, echt! Ik sta er 100% achter, dat we voor het kunstrijden gaan staan. Ik vind als mensen met elkaar mogen gaan voetballen, dan mogen wij gaan schaatsen. Ik zie het verschil niet. Je kan met heel veel argumenten komen over het verschil tussen binnen en buiten, maar dat zie ik niet. Als ze mogen voetballen, mogen wij schaatsen, binnen op het ijs. Wij kunnen als kunstschaatsers het schaatsen niet naar buiten brengen. We kunnen veel doen mentaal en zo, maar op een gegeven moment wil je ook je fijne motoriek weer kunnen trainen. Zolang dat niet kan, ga ik niet bij de pakken neerzitten, maar ik zie ook dat er andere rijdsters zijn die er heel veel moeite mee hebben en die het eng vinden dat ze straks hun sprongen en fijne motoriek kwijt zijn. Dat zou niet eerlijk meer zijn. Overigens, een A-status van de NOC*NSF heb ik niet, want kunstschaatsen in Nederland valt daar nu niet onder. Ik ben dus zogenaamd geen topsporter en ook nog 18+. Volgens sommigen doe ik het voor mijn hobby… Ik zou dit jaar ‘alleen maar’ naar het WK gaan… om me te kwalificeren voor de Spelen…maar de Spelen staan voor mij nog steeds aan het einde van de regenboog! Die intentie is echter niet genoeg… Het levert mij zonder status dus niets op nu. Daarom vind ik het belangrijk dat iedereen gewoon het ijs weer op kan gaan, hier in Nederland. Vandaar!”

Kunstrijdsters Roos van der Pas, Eline Seuren en de BKV-trainers na het seminar beloond met de Niki Wories Award.

Meer over de laatste ontwikkelingen in de Nederlandse sportwereld en het kunstrijden als binnensport in verband met de Corona-maatregelen en het algemene c.q. specifieke sportprotocol, is te vinden op de website van de NOC*NSF en de website van de KNSB. Het interview van GymPOWER met Niki Wories is te beluisteren op ons YouTube-kanaal via de link bovenaan dit artikel. Meer over de sportcarrière en initiatieven van Niki Wories is te vinden op haar Facebook-nieuwspagina en website.

Artikel © GymPOWER | Credit tekst en interview © Casper Beijn | Credit cover artikel: persfoto © GymPOWER/fotograaf © Yoshida Rosenboom; cover podcast/video: persfoto © GymPOWER/fotograaf © Therry da Silva | Credit gedeelde beeldcitaten FB © (Figure Skater) Niki Wories, © Denise Versteeg, © Roos van der Pas, © B-Athletik en © NOS Sport

Sportredactie GymPOWER

Sportredactie GymPOWER

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.