Ingezonden: “Papa en mama, wanneer denken jullie aan mij?”

Ingezonden: “Papa en mama, wanneer denken jullie aan mij?”

ROTTERDAM – In het kader van de oproep om zaken te melden om schoon schip te maken en een cultuuromslag te bewerkstelligen in de gymsportwereld heeft een sportouder GymPOWER benaderd met het verzoek opgedane ervaringen en inzichten te mogen delen. Onderstaand artikel is derhalve een ingezonden tekst, die niet door onze sportredactie is opgesteld noch geredigeerd. Zoals eerder aangekondigd, stelt Stichting GymPOWER haar media beschikbaar voor wie behoefte heeft om met een eigen verhaal en visie bij te dragen aan de wederopbouw van de gymsport(en) en een inktzwart hoofdstuk in de sporthistorie definitief af te ronden. Voor de vorige, de huidige en de toekomstige generaties. Laten we de mens centraal zetten in de gymsporten! 

NB: In overleg met hiertoe opgeleide deskundigen melden we hierbij dat het verstandig is dat mensen die te maken hebben gehad met onveilige sportsituaties en nu door alle publicaties hieromtrent geconfronteerd worden met een onverwerkt verleden er goed aan doen om de bijstand van een professional in te schakelen die ze kan bijstaan bij het verwerken van wat ze hebben meegemaakt en/of wat nu verteld wordt in de juiste context te kunnen plaatsen. In het kader van de cultuuromslag in de gymsport kun je, al dan niet anoniem, een melding of aangifte doen van psychische beschadiging, intimidatie, willekeur en uitbuiting bij het Centrum Veilige Sport Nederland (CVSN) of bij de politie onder vermelding van gepleegde feiten als geweldpleging, mishandeling, bedreiging, discriminatie en misbruik. Ook vraagt gymnastiekunie DG/KNGU om vertrouwen in haar eigen onderzoek. Als je vertrouwen in deze organisaties of vertrouwens(contact)personen is geschaad of een reeds ingediende klacht onvoldoende of naar ontevredenheid is afgehandeld, wordt door professionals aanbevolen om het hogerop te zoeken bij externe professionals (buiten de sportwereld).

“Papa en mama, wanneer denken jullie aan mij?”

Sinds de spijtbetuiging van Beltman duikelen velen in de topsportwereld van het turnen over elkaar heen en volgt de ene berichtgeving de andere op maar blijft het nog stil in de breedtesport van de gymsportwereld. Het zou toch niet zo zijn dat het er daar anders aan toe gaat dan in de topsport? Zeker niet! Breedtesport kijkt vaak naar de successen van de topsport en neemt dat over en blijft er soms in hangen. De topsport zal misschien al jaren bezig zijn met een verandering maar die is nog lang niet overal in de breedtesport doorgedrongen.

Sport dient plezier te ervaren en dient een sociale functie te hebben. Dat is het vaak ook. Mocht je het geluk hebben ergens goed in te zijn dan mag je deelnemen aan die sport binnen een selectie en dan veranderen de kaders vaak. Ineens komt ook het competitieve element om de hoek kijken en gaat elke betrokkene hier onbewust en in geleidende schaal in mee, immers er mag ook wat verwacht worden als je aan een selectie deelneemt. Vanaf dit punt zie je dat grenzen gaan vervagen bij iedereen die in dit proces is betrokken: trainers, ouders, sporters, bestuursleden, vrijwilligers.  Grote vraag is dan: wat is nog normaal en acceptabel en wat niet.

De geleidende schaal

Als ouder van een sporter in een selectie heb ik het allemaal gezien en meegemaakt. Je kind komt in een selectie en ineens moet je kind bijna dagelijks gaan trainen, is het spelenderwijs turnen voorbij en wordt een andere mentaliteit verwacht en worden de trainingen harder. Grenzen gaan vervagen en het wordt normaal dat je kind eens niet naar een verjaardag gaat om geen training te missen voor een wedstrijd, je gaat het goed vinden dat je kind wat harder aangepakt wordt zodat hij/zij hierdoor meer kan bereiken (immers je wilt toch het beste voor je kind), er zal wel een discipline moeten zijn in de zaal want dat hoort erbij enzovoort enzovoort. Tot een bepaalde grens zijn dingen acceptabel maar het kan ook over grenzen gaan. Als ouder ga je onbewust ook in die ‘flow’ mee en ga je door de frequentie van herhaling zaken die plaatsvinden normaal vinden. Voor je het weet ga je ergens in mee waar je niet in mee had moeten gaan. In het ergste geval begint ook nog een onderlinge competitie plaats te vinden tussen turners onderling maar ook onder ouders onderling, en dan heb je nog de doorgeschoten ouders die vinden dat hun kind de beste dient te zijn en kunnen gniffelen om de fouten die een andere turner maakt zodat hun kind meer kans maakt op een plaatsje in de selectie of op het podium. Het is ouder eigen en begint al als een kind wordt geboren waarbij de ene ouder de ander kan vertellen dat zijn/haar kind al kan lopen of kan omrollen en die van jou nog niet. Voor sommige ouders is hun kind al vanaf het moment dat het ter wereld komt hun ego-streling of substituut voor wat zij nooit hebben kunnen bereiken.

Wat is normaal?

Ouder zijn is niet makkelijk en je weet ook nooit wanneer je het goed doet. Maar er is één hoofdtaak als ouder en dat is zorgen voor je kind. En daarmee bedoel ik: ‘Zorg voor je kind!’. Dat betekent dus ook dat je garant moet staan dat je kind onderweg niet ergens beschadigd raakt als jij dat kan voorkomen. Elke ouder weet ook wel wanneer iets wel of niet kan bij je kind, is het niet bewust dan is het wel onbewust. Is het bewust dan kom je in het verweer maar is het onbewust dan zie je als ouder wel eens iets door de vingers. En bij dit laatste wringt hem dan ook de schoen. Als ouder ga je dingen ook normaal vinden die misschien niet normaal zijn hoewel je nog wel ergens denkt  ‘nou nou moet dat nou zo ‘ maar ach je gaat er uiteindelijk in mee. Geleidende schaal. Ho stop! Als jouw referentiekader aangeeft dat iets niet normaal is dan is het dat dus ook niet! Ik heb horden ouders op tribunes van gymzalen gezien die meekeken naar een training en dingen prima vonden die hun kind overkwam of wel zaten te mopperen maar er niets mee deden. Als je ze vervolgens aangaf dat ze een misstand moesten gaan melden bij hun bestuur of bij de trainer zelf dan deden ze dat vervolgens niet. Waarom niet? “Ja, dan heb ik mijn eigen kind ermee. Straks krijgt hij/zij geen aandacht meer van de trainer en komt ze niet verder of wordt hij/zij misschien wel extra hard aangepakt’ werd me dan verteld of ‘ het bestuur zal er toch wel niets mee doen’. Als dat de antwoorden zijn ben je al te ver heen, regeert de angst en is het belang van het kind in het geding.  Pak je verantwoordelijkheid als ouder en laat je niet gek maken.

Kom voor je kind op

En ook ik heb gezien dat sommige besturen er niets mee doen en dat trainers alles wegwimpelen en soms zelfs kinderen geen aandacht meer geven. Maar dat mag toch geen reden zijn om niet voor het belang van je kind op te komen en de strijd aan te gaan met die trainer of bestuur?  Als wij als ouders ons niet laten horen dan verandert er ook niets en blijft iedereen het niet normale toch normaal vinden. Het argument dat bij sommige verenigingen de trainingen achter gesloten deuren plaatsvinden en je daardoor als ouder niet alles meekrijgt vind ik ook een te gemakkelijke. Je merkt als ouder iets bij je kind of je pikt toch signalen op. Krijg je namelijk helemaal niets van je kind door dan ga je er toch naar vragen en als je helemaal niets van je kind te horen krijgt ga je je juist zorgen maken want welk kind dat iets leuk vindt hoor je er niet over? Bovendien vind ik trainingen achter gesloten deuren al helemaal uit den boze en zou je als ouders dit niet meer moeten accepteren. Ook de bond pleit al jarenlang voor open trainingen.

Ook wij zijn als ouders best wel op de geleidende schaal terecht gekomen maar waren ons wel bewust van het feit dat we wel voor het belang van ons kind moesten opkomen. Dus naar trainer of bestuur als het te ver ging op een training of je kind met verhalen thuis kwam. Maar het heeft er wel in geresulteerd dat de houding van bestuur en trainer anders werd en de trainingsmethoden veranderden.

De vele voorbeelden die genoemd zijn bij fysieke en mentale mishandeling heb ik ook allen voorbij zien komen. Kinderen uitschelden, kinderen apart van de groep zetten, niet mogen praten, geen aandacht geven, kinderen bij toestellen weghalen, vernederen, de angst laten regeren, het kon allemaal niet op. Doordat we direct de trainer er op aanspraken heeft ons kind er eigenlijk nooit echt last van gehad en is het ons kind voor het grootste gedeelte bespaard gebleven. Wij wilden niet achteraf van ons kind te horen krijgen: “Papa, mama, wanneer denken jullie aan mij en aan mijn belang?!”  Niet op dat moment en zeker niet jaren of tientallen jaren later dat je kind je dat voor de voeten gooit. Tot op de dag van vandaag verbaas ik me nog steeds dat ouders het bij hun kinderen gewoon lieten worden. De voorbeelden hierboven beschreven zijn niet normaal en moet je als ouder ook niet normaal vinden!

Sta op

De aanleiding voor mij om dit stuk te schrijven is gelegen in het feit dat ik vind dat we als ouders met elkaar een verantwoordelijkheid hebben en die ook moeten nemen om duidelijk te maken dat dingen niet kunnen. Dus niet na de lessen met elkaar smoezen over wat er mis gaat en vervolgens niets doen of toch maar dingen over je heen laten komen, nee, opstaan en aangeven dat dingen niet kunnen. Dit gebeurt nog te weinig. Als trainers en besturen merken dat ouders niet meer akkoord gaan met methodieken zullen zij ook gedwongen worden stappen te ondernemen als ze dat al niet doen. In deze nieuwe discussie die nu op landelijk niveau is ontstaan zie ik vele ‘comments’ op ‘social media’ voorbij komen en iedereen roept en vindt er iets van maar alles begint bij jezelf om dingen te veranderen. Let wel, ik veroordeel niemand als ouder en bij de ene club lopen dingen soepeler dan bij een andere club maar onderschat niet wat de impact op je kind kan zijn als je niets doet terwijl je weet dat het eigenlijk wel zou moeten. De kinderen zijn nog jong en gaan alles normaal vinden en merken pas later dat zaken misschien toch niet zo normaal waren en in het ergste geval beschadigd kan raken. Het zal mij dan niet overkomen dat mijn kind me later kan verwijten dat ik niets tegen die beschadiging heb gedaan.

Artikel © GymPOWER | Credit ingezonden tekst © Naam auteur bekend bij onze  Sportredactie | Credit coverfoto: persfoto archief ter algemene illustratie (geen direct verband met het thema of de tekst), gemaakt onder persaccreditatie van © GymPOWER

Sportredactie GymPOWER

Sportredactie GymPOWER

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.