Ouders die willen melden: “Laat wie verantwoordelijk is bij de KNGU eerst opstappen”

Ouders die willen melden: “Laat wie verantwoordelijk is bij de KNGU eerst opstappen”

ROTTERDAM – Naar aanleiding van de publicaties op GymPOWER en andere media met de oproep en stellingen van gymnastiekunie DG/KNGU om (opnieuw) formele meldingen te doen over misstanden om een cultuuromslag te bewerkstelligen in de gymsportwereld, nam een aantal ouders contact op met GymPOWER met het verzoek ook hun reactie te mogen geven in het kader van hoor en wederhoor.

NB: Dit artikel kan schokkende fragmenten bevatten die, zonder de juiste begeleiding en nazorg, lezers van elke leeftijd, slachtoffers van en andere betrokkenen bij misstanden psychische schade kan berokkenen door de onverwerkte herinneringen en gevoelens die de beschreven ervaringen zouden kunnen oproepen. We raden aan om dit dan niet te lezen of hulp van een zorgprofessional in te schakelen.

De ouders die met GymPOWER contact opnamen, zeggen al langere tijd geworsteld te hebben met vragen over de handelswijze van de KNGU en haar functionarissen, waarbij ze met hun meldingen en klachten over ernstige misstanden van het kastje naar de muur blijken te zijn gestuurd en hun sportende kinderen erom gestraft en getreiterd zijn. Nu de KNGU tijdens haar persconferentie van 29 juli 2020 zelf tot een cultuuromslag in de Nederlandse gymsportwereld opriep, kunnen deze ouders op basis van hun eigen ervaringen beamen dat dit nodig is, maar dat er wel dieper zou moeten worden ingegrepen dan slechts het instellen van een algemeen onderzoek onder de regie van de KNGU. “Je bereikt niets met de zoveelste oppervlakkige poetsbeurt, want daarmee krijg je de oude denkwijze, ingesleten gewoontes en falen van machtige mensen op sleutelposities bij de KNGU niet boven water en ook niet uit het systeem. Een nieuwe gymsportcultuur in Nederland krijg je alleen met een nieuwe bond, met mensen met een andere, professionelere  werkwijze, met hart voor de sporten, sporters en alle betrokkenen. Alles waar de KNGU voor staat, staat dat in de weg. Laat daarom wie tot nu toe bij de KNGU verantwoordelijk was voor de angstcultuur en de problemen die het sportklimaat verziekte binnen de gymsportwereld, nu eerst direct opstappen of zet ze als eerste op non actief. Dat je er zeker van kan zijn dat ze hun gang niet kunnen blijven gaan zoals voorheen en hun macht gebruiken om hun falen in het verleden te verdoezelen, mensen het zwijgen te blijven opleggen en de (uitvoering van de) conclusies te manipuleren. Dan pas heeft het doen van meldingen en een onderzoek daarnaar echt zin. Dan zullen ook wij ons direct met alle klachten en bewijsstukken bij de onderzoekers melden.” Zo zeggen ze.

“Alles waar de KNGU voor staat, staat een nieuwe gymsportcultuur in de weg”

De ouders beweren hun visie en reactie op de oproep en stellingen van de KNGU, onderbouwd met stukken en verklaringen, te baseren op hoe er bij de bond is omgegaan met hun zorgen en klachten over ernstige misstanden binnen sportclubs, de competitie en internationale delegaties van de KNGU. Ze vinden dat ze jarenlang niet serieus zijn genomen door de KNGU, omdat hun formele meldingen over schadelijke zaken zoals pedagogisch onverantwoord en grensoverschrijdend gedrag, psychische terreur, seksueel misbruik, machtswillekeur, intimidatie en strafbare feiten, die gespeeld hebben tussen 2011 en 2019, getraineerd en/of niet afdoende behandeld zijn door de verantwoordelijke bondsbestuurders, functionarissen en bondsbureaumedewerkers van de KNGU, waardoor de misstanden aanhielden en escaleerden met alle gevolgen van dien. Klachten en formele meldingen werden vaak ook niet doorgezet bij de Tuchtcommissie van de KNGU of het Instituut voor Sportrechtspraak, noch door de daartoe ingerichte instanties bij NOC*NSF, waarbij ze als ouders het zwijgen is opgelegd en/of met de rug tegen de muur zijn gezet. De kinderen van de ouders die wel dat allemaal durfden te trotseren, werden daarop afgerekend in hun sportcarrière. Zo zijn de kinderen van ‘lastige ouders’ diverse keren uit WK-teams van de KNGU gezet of gelaten of is hun deelname onmogelijk gemaakt ondanks dat de resultaten in de wedstrijdarena dat niet rechtvaardigden, legden de ouders uit.

De ouders wezen GymPOWER er op dat de misstanden en treiterijen ook gevolgen op de lange termijn heeft gehad voor hun kinderen, lang nadat ze niets anders konden dan hun sportcarrière voortijds beëindigen. Ze moesten in therapie om het te verwerken en verder te kunnen gaan met hun leven. “De impact was extra groot omdat ze zich in een verlate puberteit realiseerden in de steek te zijn gelaten door wie ze het meest vertrouwden in hun geliefde sport, hun trainers. Die durfden niet tegen het onrecht te ageren, negeerden het of bagatelliseerden het. ‘Als jij gewoon beter je best doet en doet wat je moet doen, als je ouders niet zo zeuren over van alles, dan komt het nog helemaal goed’, werd dit omschreven. Niets van dat alles was er dus gebeurd als onze kinderen en wij als ouders het erbij hadden gelaten en ze zich op het presteren hadden gericht. Die claim op de loyaliteit van een jong mens leggen is verwoestend. Dat beseft blijkbaar niemand bij de KNGU.” Het belangrijkste doel van deze ouders om GymPOWER te verzoeken om hun geanonimiseerde reactie te publiceren, is volgens hen om duidelijk te maken dat er zich in de afgelopen jaren – niet alleen ‘vroeger’ – daadwerkelijk ernstige misstanden hebben afgespeeld in de gymsportwereld die ingaan tegen normen en waarden maar ook de Nederlandse wet, en dat daarom nu volgens deze ouders allereerst diepgaand onderzocht moet worden of de KNGU als organisatie en haar bestuurders en functionarissen verantwoordelijk en aansprakelijk moeten worden gehouden door de desastreuze gevolgen ervan voor jonge mensen en hun functioneren in de maatschappij.

‘Geen openheid als mensen denken: ‘Dat komt bij onze organisatie niet voor!’

In GymMagazine-Kaderinfo van oktober 2009 publiceerde de KNGU nog een toepasselijke tekst hierover in het artikel ‘Mensen denken: dat komt bij onze organisatie niet voor!’ van Mark Molenaar, wat verklaarde waarom er over grensoverschrijdend gedrag en intimidatie weinig openheid bestaat, ook binnen de KNGU. De huidige bondsdirecteur zei in een artikel in Trouw van begin juli 2020 dat de KNGU – refererend aan de Oost-Europese trainingscultuur – de internationale (gym)sportfederaties oproept harder met de vuist op tafel slaan als het gaat om de misstanden in de gymsportwereld, omdat [CITAAT]: “als je dit niet serieus neemt, houd je de cultuur in stand.” [Einde citaat]. De bondsdirecteur stelde verder in datzelfde artikel [CITAAT]: Als je kijkt naar de aard van de misdrijven en de omvang van de zaak in Amerika dan kun je die gemakkelijk als uitzonderlijk van tafel vegen.” [Einde citaat] en dat de KNGU de laatste jaren flink aan de weg heeft getimmerd wat een veilig sportklimaat betreft en zelfs de volgende boodschap zou hebben uitgedragen naar de internationale gymsportwereld toe [CITAAT]:  “Niet wegkijken van de verhalen over misbruik en intimidatie van jonge sporters, en zeker niet van de cultuur die al die misstanden mogelijk maakte. Probeer die cultuur te veranderen, of liever nog: het hele systeem van de sport […] Turnen moet veranderen van een meisjessport in een volwassenensport.” [Einde citaat]  

Die uitlatingen van de bondsdirecteur voordat de ‘turnbom’ eind juli 2020 openlijk barstte in de media, heeft deze ouders die van alles hebben meegemaakt binnen de KNGU-wereld diep geraakt. “Wanneer was de KNGU van plan om deze mooie woorden hier in Nederland toe te passen, zelf hard met de vuist op tafel te slaan in het bondsbureau in Beekbergen, zichzelf als organisatie door de pedagogische wasstraat te trekken en de schade die door het toedoen van de KNGU is veroorzaakt te herstellen en er excuses voor te vragen? In plaats van te lobbyen om KNGU-medewerkers op internationale sleutelposities te krijgen en zodoende de eigen onveilige cultuur en aanpak te exporteren naar nog hogere machtsbolwerken in de sport”, vragen ze zich nadrukkelijk af, waarbij ze ook de kanttekening maken dat de gymsport veel meer is dan alleen het door de NOC*NSF gesubsidieerde topturnen en beoefend wordt door zowel jongens als meisjes, vanaf heel jonge leeftijd en als doel heeft ‘mensen een leven lang te laten bewegen‘. “Het wordt tijd om in de gymsportcultuur af te rekenen met alle clichés, vooroordelen, discriminatie, zwijgcontracten, doofpotten, kindermishandeling en intimidatie. We zijn zo ontroerd en zo kwaad tegelijk! Zo goed dat mensen, jongeren en volwassenen, eindelijk gaan praten over de misstanden, dat alles nu boven tafel komt en openbaar wordt gemaakt. Dat is zo belangrijk nu! Iedereen die hiermee te maken heeft gehad, moet nu opstaan en gaan praten. Ook al heb je hier veel lef voor nodig en kost het je veel energie”, verklaarden de ouders aan GymPOWER.

“Iedereen die hiermee te maken heeft gehad, moet nu opstaan en gaan praten.”

“Je schaamt je en bent tegelijkertijd woest en verdrietig, omdat je je kinderen niet hebt kunnen beschermen tegen de scherven van deze tijdbom die al jaren onderhuids tikte en een keer moest barsten. Je zal jezelf en je geliefden weer moeten confronteren met alle onrecht en leed dat je berokkend is en waarin je niet gehoord, geloofd of gesteund bent door je club, trainers, het district, de LTC of de KNGU zelf. Het is een offer voor een goed doel. Sport mag voor even zijn, wat je erdoor leert en eraan over houdt is voor het hele leven. Als er eindelijk nu de kans komt dat het erkend en geloofd wordt dat je kind dit als sporter overkomen is, dan kan dat helpen in het genezingsproces. Iedere kans om dit te stoppen is er één om aan te grijpen. Dat moet van de daken geschreeuwd worden! Het onrecht moet gestopt worden. Als je al die verklaringen over de misstanden bij de KNGU leest, dan denk je als ouder terug aan de jaren die je kind heeft doorgebracht in de gymsportwereld en bekruipt je weer dat gevoel van onrust dat je al zo lang weggestopt had. ‘Heb ik mijn taak als ouder wel goed gedaan? Had ik mijn kind niet eerder uit die verziekte sportwereld moeten halen ondanks alle successen? Waarom ben ik toen tegen de bierkaai blijven vechten? Heb ik het mijn kind nog moeilijker gemaakt terwijl ik dacht te helpen bij de sportcarrière? Waarom ben ik niet naar de pers of de politie gestapt toen er niks mee gedaan werd? Was mijn kind in de ‘breedtesport’ minder belangrijk dan de gymsporters in het Olympisch topturnen?’

Over wat voor misstanden we het dan hebben? Bijvoorbeeld over een sporter die kennelijk op jonge meisjes viel en diverse keren jonge minderjarigen heeft aangerand tijdens diverse internationale trainingsstages onder de vlag van de KNGU, maar naar wie door de bond zelf geen diepgaand onderzoek is ingesteld maar ook geen aangifte tegen is gedaan bij de politie en de dader uiteindelijk ook nooit door de club of de bond gesanctioneerd of geroyeerd is. Onbegrijpelijk en onverteerbaar, maar hij mocht gewoon actief in de sport blijven en kon daarnaast ook het fotograferen bij de club als hobby blijven beoefenen en bij andere clubs assisteren als trainer, zonder dat die clubs en de ouders op de hoogte zijn gebracht van zijn pedofiele neigingen en gepleegde daden. Veto’s van een ouder op het maken van foto’s van haar minderjarige dochter door hem, en op de indeling van haar met die jongen samen op één slaapkamer tijdens een internationaal trainingskamp onder de vleugels van de KNGU, werd weggezet als obstructie van het KNGU-protocol door een lastige ouder. Vervolgens werd het kind daarop afgerekend en werd haar sportcarrière onmogelijk gemaakt. Meldingen en klachten hierover werden bij de KNGU opgepakt met een ‘goed gesprek’ op het bondsbureau, zonder ons als klagers, maar alleen met de dader en de club- en LTC-bestuurders die vervolgens weigerden meer te doen dan eerder omschreven.

“De dader is in bescherming genomen bij de KNGU, de vele slachtoffers niet”

De oplossing van de club was dat de pedofiele jongen in therapie moest. Hij kon wel gewoon met de jongens blijven trainen en kon in openbare ruimtes in de trainings- en sporthallen bij de club en de KNGU blijven komen. Dat vonden ze bij de KNGU kennelijk ook afdoende maatregelen. Minstens één ouder van de buitenlandse slachtoffers heeft zowel bij de Nederlandse club van de dader als bij de LTC, de KNGU en de internationale federatie een klacht c.q. formele melding gedaan. Die ouder heeft vanuit Nederland nooit meer iets over gehoord. Diezelfde dader is bij de internationale federatie na een onderzoek wel direct voor onbepaalde tijd de toegang ontzegd tot alle internationale evenementen en toernooien. Er kunnen meer slachtoffers en aanrandingen zijn geweest, maar bij de KNGU is alles systematisch in de doofpot gedaan en iedereen die ervan wist bleef zwijgen als het graf. Er mocht niet over gesproken worden en er werd ook nooit meer over gesproken. Alsof je zo’n ernstige zaak op die manier op kan lossen. Hoeveel minderjarige meisjes hebben bij andere clubs training gekregen van deze ongestrafte en niet ontmaskerde dader, zonder dat hun ouders hiervan op de hoogte zijn en aan hen gevraagd is of ze hiermee akkoord gingen? De dader is om onbegrijpelijke redenen kennelijk in bescherming genomen bij de KNGU, de vele slachtoffers niet.

Een ander voorbeeld is het KNGU-protocol dat je als sporter en ouder moet ondertekenen, wil je kind in een internationaal kwalificatietraject of selectie opgenomen worden, niet alleen in het topturnen maar ook in de zogenaamde ‘breedtesporten’. Weigerde je dat of wilde je eerst duidelijk hebben hoe de rechten en veiligheid van je kind dan geregeld waren, dan kon je kind de KNGU-selectie vergeten. Je moet bij andere gymsporten van de KNGU dan het topturnen alle kosten zelf dragen voor de sportcarrière van je minderjarige of jongvolwassen kind, maar op het moment dat je kind de top van de sport bereikt en internationaal mag optreden word je door de bond in feite uit de ouderlijke macht gezet. Dit is onwettig. Inspraak vooraf krijg je niet omdat je als buitenstaander en leek niks van de sport zou afweten, kritiek op het beleid is ‘not done’ omdat je het verkeerde voorbeeld en signaal afgeeft en als je met een voorstel komt omdat je je de noden van je kind kent en je zorgen maakt of daarmee rekening wordt gehouden met wat er aan de hand is, word je als lastpost weggezet, buitengesloten en geïntimideerd. Maar een ouder blijft, zelfs in formele zin, een ouder.

“KNGU-protocol voor internationale delegaties zet ouders uit ouderlijke macht”

Een KNGU-delegatieleider heeft een ouder die tijdens een WK in de VS verzocht of het kind alsjeblieft een deugdelijke slaapplaats en normaal eten kon krijgen, – waarvoor betaald was door de ouders en zonder welke de sporter anders geen goede voorbereiding zou hebben voor het toernooi -, te verstaan gegeven dat het kind uit TeamNL gezet zou worden als de ouder zich niet koest hield. Hetzelfde zou gebeuren als de ouder zich buiten het Oranje-supportersvak begaf en het in het hoofd haalde om met het kind of buitenlanders of anderen op de tribune te praten (over wat dan ook). Als je een kind had in de KNGU-selectie, mocht je dat kind niet begeleiden of benaderen tijdens internationale toernooien en de bijbehorende reizen naar het buitenland. Op een bepaald moment werden de KNGU-gedragsregels voor ouders zelfs verder aangescherpt en mocht je als ouder van een minderjarige sporter je ook niet meer aanmelden als vrijwilliger bij een internationaal toernooi waar je kind aan ging deelnemen. Dan zou er ongeoorloofd contact kunnen zijn tussen ouder en kind en dat wilden ze absoluut niet bij de KNGU. Je moest als ouder uit de buurt van je kind blijven en de delegatieleider bepaalde of, wanneer en waarover je kind mocht communiceren. Wat er intern gebeurde in TeamNL werd volledig afgeschermd van de rest van de wereld. Als ouder behoorde je ook bij die boze buitenwereld.

Klagen en melden hierover bij de KNGU hielp eerlijk gezegd één enkele keer, – er werd binnen één dag alsnog een riante slaapplaats geregeld na druk vanuit een waarnemer in Beekbergen -, maar voor de rest werd er na dat WK bij de KNGU niets meer gedaan met de klachten en meldingen over wat er zich daar in de VS had afgespeeld. Het was kennelijk niet belangrijk genoeg voor de KNGU voor verdere (re)actie. Niemand werd aangesproken op hun handelen of gedrag in dit geheel. Zoals normaliter, als je al voor een gesprek ontboden werd in Beekbergen, – waarbij de WK-delegatieleider waarover de klachten ging al een voorgesprek bleek te hebben gehad en erna ook bleef voor een nabespreking –, werd er fijntjes op gewezen dat zowel je kind als jij als ouder je aan de KNGU-regels te houden hadden. Ieder ander kon er kennelijk mee leven en klaagde er niet over, dus dan hoefde jij ook niet lastig te doen over ´futiliteiten´. Uiteindelijk adviseerde de vertrouwenscontactpersoon van de KNGU ons het te laten rusten en verder met ons leven te gaan. Het WK was al lang weer voorbij, er was over gesproken bij de KNGU en dus moesten wij als ouders ook uitgepraat zijn. Onze klachten over de WK-delegatieleider die al heel wat jaren dit intimiderend en grensoverschrijdend gedrag openlijk vertoonde in functies bij de club en de KNGU en steeds verder daarin ging, bleven voor de zoveelste keer onbehandeld. De WK-delegatieleider stond blijkbaar boven de wet, want de KNGU-gedragsregels golden in deze alleen voor sporters en hun ouders. Dat stokje is overgedragen aan de volgende generatie.

“Als andere ouders en sporters zwegen, dan kon er niets bijzonders aan de hand zijn”

‘Wij als ouders zagen spoken en moesten ophouden zout op elke slak te leggen’, vonden ze bij de KNGU. Het kon niet om treiterijen en pesterijen gaan en zeker niet zo extreem dat er sprake was van grensoverschrijdend gedrag, belangenverstrengeling, machtswillekeur of intimidatie. We moesten net als onze kinderen gewoon luisteren en gehoorzamen. Er kon niets bijzonders aan de hand zijn als zoveel andere sporters en ouders er niets over zeiden. Bovendien zouden de verantwoordelijke clubs, trainers, LTC-leden en andere begeleiders dat wel aankunnen. Daar konden we gewoon op vertrouwen. Of ze nou, – zoals echt is gebeurd – een verleden als porno-acteur hadden, aan een psychische aandoening of stoornis leden, ooit een clubbestuur in wanhoop deden opstappen door hun halsstarrig wangedrag of disfunctioneren, geen enkel blijk gaven verstand van pedagogiek te hebben of zelfs als bondstrainer/KNGU-delegatieleider geen geschikte opleidingspapieren bleken te hebben, dat maakte allemaal niet uit. We zagen het verkeerd en begrepen het verkeerd.

Als de KNGU, de LTC en de club hen vertrouwden en wat ze deden akkoord bevonden, dan hadden wij als ouders en onze sportende kinderen er mee te leven. Als we de dingen die we als ouder niet door de beugel vonden kunnen en o.i. zelfs strafbaar zijn in Nederland, niet met rust lieten, zouden onze kinderen uit het WK- team en/of de club of de KNGU-competitie gezet worden. Pure intimidatie. Het ergste van alles was dat het niet bij dreigementen bleef, maar dat metterdaad ook vele keren gebeurde. Geen enkel argument was overtuigend genoeg om de KNGU zo ver te krijgen om objectief, onafhankelijk en diepgravend te (laten) onderzoeken wat de onderliggende problematiek hier was. Zelfs niet toen de LTC op een bepaald moment gewoon een hele club en al haar sporters uit de competitie zette en hun kansen op NK en WK om zeep hielp, waarbij dat besluit o.a. gebaseerd was op het feit dat de hoofdtrainster van die club zich aan code rood van de KNMI had gehouden in het belang en voor de veiligheid van de jonge sporters.

“Bondsdirecteur kan noch beloftevolle woorden onderbouwen noch vertrouwen geven”

In deze context is het opmerkelijk dat de wereldwijde #metoo-beweging die al een paar jaar binnen de internationale gymsportwereld een ommekeer heeft ingezet, kennelijk volledig aan de KNGU is voorbij gegaan tot nu toe. Als je als bondsdirecteur aan het begin van je diensttermijn drie jaar terug nog durfde te beweren dat ‘we gelukkig die Amerikaanse toestanden hier in Nederland niet hebben’ en begin juli 2020 dat gewoon weer herhaalde, om dan binnen een maand door alle openbare verklaringen van een aantal topturnsters die het tegenover gestelde beweerden een drastisch besluit daarover te moeten nemen en op de persconferentie te beloven dat je nu wel ging luisteren naar alle meldingen ‘omdat er een cultuuromslag in Nederland nodig is’, dan lijkt het ons of je de handelswijze en gedragsregels van je eigen bond en sportwereld niet of nauwelijks kent of anders dat je krampachtig en met alle geweld probeert de imagoschade voor de KNGU beperkt te houden en het eigen straatje probeert schoon te vegen. Er wordt weleens hier en daar een lijk in de kast gevonden, maar in Beekbergen lijken ze er een hele kelder mee te kunnen vullen. Die beerput krijg je niet meer dicht zonder het eerst grondig schoon te maken. In ons geval geldt dat in ieder geval. De huidige directeur van de KNGU kan o.i. daarom noch haar beloftevolle woorden op de persconferentie onderbouwen noch haar vertrouwen in een juiste afhandeling van meldingen en klachten al geven.

De KNGU heeft wat ons betreft meerdere malen aangetoond niet in staat te zijn misstanden binnen haar eigen systeem en organisatie aan te pakken die de sfeer, het plezier en de sportbeoefening in de gymsportwereld voor jonge kinderen verpesten en ouders het recht ontneemt namens hun kinderen te spreken, voor ze op te komen en ze te beschermen tegen grensoverschrijdend gedrag en intimidatie.  Wij durfden te ageren en onze kinderen zijn er op afgerekend. We zijn ‘pushouders’ genoemd, genegeerd, beschimpt, monddood en vleugellam gemaakt, terwijl onze kinderen mishandeld en beschadigd werden voor het leven. Er zijn zoveel verhalen, zoveel details. Je kunt een hele Netflix-serie mee vullen, maar blij word je er niet van, dit allemaal weer te moeten oprakelen. Alle ellende en boosheid komt terug, maar eigenlijk ook de opluchting dat we er eindelijk open over kunnen praten. Wat bij de KNGU gebeurd is, mag nooit meer gebeuren in Nederland. Dit moet stoppen en mag niet weer verdwijnen onder het tapijt van de vergetelheid of goed gepraat worden in één grote geregisseerde soap. Al zouden enkele sporters succes hebben gekend, ten koste van wat en wie? Kun je daar oprecht trots op zijn?

“Een nieuwe en veilige sportcultuur krijg je alleen met een nieuwe bond en bestuurders”

De bondsstructuur en het systeem dat daarmee is opgebouwd in de afgelopen twintig jaar deugen o.i. niet en daarom vinden we dat de KNGU op de schop moet. Een nieuwe gymsportcultuur is noodzakelijk, maar die krijg je alleen met een nieuwe bond, met nieuwe bestuurders, nieuwe functionarissen, nieuwe vertrouwenscontactpersonen, met een nieuwe handelswijze. Met mensen die geleerd hebben en gediplomeerd zijn voor wat ze doen, open staan voor verandering en transparantie, kritisch zijn en kunnen waarderen dat anderen dat ook zijn, samenwerken op basis van professionaliteit, echt hart hebben voor alle gymsporten, alle gymsporters en alle daarbij betrokken mensen en zich willen inzetten voor een sportklimaat en -cultuur waarin veilig sporten, positief coachen en sportplezier vanzelfsprekend en blijvend is. Ooit zette één van ons een klacht niet door bij het Instituut Sportrechtspraak (ISR), omdat dat instituut in plaats van de daden van de dader te onderzoeken de hele club – die al een strijd op leven en dood had gevoerd door deze dader – onderste boven wilde halen. Dat stond niet in verhouding met waar de klacht over ging. Dan sla je als instantie de spijker mis met zo’n actie, vinden we. Dit gaat niet om een heksenjacht tegen onschuldigen, maar over wat fundamenteel scheef zit bij de hele bond die zoveel sporten en duizenden jonge mensen onder de hoede heeft. Volgens de website van de rijksoverheid kent kindermishandeling vele vormen die allemaal strafbaar zijn in Nederland: lichamelijke, emotionele of geestelijke mishandeling en verwaarlozing, seksueel misbruik, ongeoorloofde of ongewenste aanrakingen maar ook als er sprake is van een doorlopend tekort aan positieve aandacht voor het kind of als ze getuige zijn van geweld en andere strafbare feiten tussen en tegen volwassenen. 

Of we deze kans zullen grijpen om onze meldingen weer formeel te gaan doen, zodat onderzocht kan worden wat er allemaal gebeurd is en er een completer beeld ontstaat van de onveilige gymsportcultuur? Dat willen we inderdaad graag doen. Maar pas als we het vertrouwen krijgen dat het niet bij herhaling van zetten gaat blijven en er echt afgerekend wordt met de huidige KNGU-cultuur. De bondsdirecteur stelde op de persconferentie van de KNGU op 29 juli 2020: “Elke misstand is al één te veel maar er moeten wel formele, met hoor en wederhoor onderzoekbare meldingen worden gedaan, anders kan de KNGU niets doen en niets veranderen om een cultuuromslag te bewerkstelligen.” Gebaseerd op hun eigen ervaringen is de reactie van deze ouders: “Dan is allereerst optreden tegen de KNGU en ingrijpen in het falen binnen haar eigen organisatie hard nodig! Als er al een objectief en onafhankelijk onderzoek gedaan gaat worden nu, waarbij ook de meldingen en klachten tussen 2011 en 2019 en daarvoor echt onderzocht worden, hoe zullen in de praktijk de conclusies ervan objectief teruggekoppeld en geïmplementeerd kunnen worden bij de KNGU als daar nog steeds dezelfde functionarissen zitten die er al decennia zitten en de oude cultuur vertegenwoordigen?” Dat geeft onvoldoende vertrouwen volgens deze ouders om te voldoen aan de oproep van de KNGU formele meldingen te doen. “Je kan toch niet verwachten dat we dat gaan doen als daarna dezelfde personen die onze meldingen en klachten in de afgelopen jaren afdeden als gezeur en in de doofpot deden belanden dat moeten gaan afhandelen?!” 

“Nieuwe wijn moet men in nieuwe zakken doen en dan zullen beide behouden blijven.”

Indachtig de grote invloed vanuit politieke en geloofskringen in de KNGU-wereld, gebruiken deze ouders een Bijbels verhaal om hun visie en reactie uit te leggen. “Jezus zou een keer gezegd hebben: “Nieuwe wijn moet men in nieuwe zakken doen en dan zullen beide behouden blijven.” Volgens het christelijk geloof staat deze parabel symbool voor de strijd tegen de zonde en funeste, overgeleverde tradities qua gewelddadige handelingen en ‘heilige’ opvattingen die het geluk van de mens nu en in het hiernamaals in de weg staan. Om het bij de nuchtere werkelijkheid te houden. Als je nieuwe wijn in een oude zak doet, dan gaat het mis: of de zak kan het niet aan en breekt of de wijn verzuurt. Een verziekte wijn of gebarsten zak moet je gewoon wegdoen. Daar zit niets anders op. Met Kerst willen we best een toost uitbrengen onder de kerstboom, met een frisse rosé en op de komst van een nieuwe gymsportcultuur in een nieuwe bond met professionele en kundige bestuurders en medewerkers!”

Omdat er nog steeds geen schriftelijk antwoord is gegeven door de KNGU op eerdere vragen van de sportredactie van GymPOWER met betrekking tot het (on)veilig sportklimaat, de meldingen en klachten hierover en de publicaties op GymPOWER hieromtrent, maken we de KNGU middels dit artikel nogmaals attent op deze reacties op de stellingen en oproep van de KNGU op de persconferentie van 29 juli 2020 en nodigen we de bond bij deze nogmaals uit schriftelijk een reactie te geven.

In deze periode waarin de internationale en nationale sportwereld diep geraakt wordt door verklaringen over en onderzoeken naar (on)veiligheid in elk opzicht in het sportklimaat, wordt dit artikel uit het GymPower Sportmagazine nummer 2020-04 de lezers aangeboden zonder PREMIUM-restrictie omdat het belangrijk is voor de hoor en wederhoor in deze kwestie.

Artikel © GymPOWER | Credit tekst, interviews en coverfoto © Therry da Silva

Sportredactie GymPOWER

Sportredactie GymPOWER

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.